Zomer 2007
Start Streekinformatie Zomer 2005 November 2005 Pasen 2006 Mei 2006 Zomer 2006 November 2006 Pasen 2007 Mei 2007 Zomer 2007 November 2007 Kerst 2007 Pasen 2008 Mei 2008 Zomer 2008 Pasen 2009 Zomer 2009 2010 2011 Contact en links Zoeken op deze website

Wat heb ik lang uitgekeken naar de zomervakantie!  De CD met franse chansons was ondertussen dolgedraaid, normaal zijn die chansons uit de jaren stillekes niet echt mijn ding, maar ik moet toegeven, hoe meer ik ze hoor hoe meer ik ervan hou en ze luidkeels meezing in de auto. Toen ik de CD pas gekocht had dacht ik dat het een miskoop was maar uiteindelijk zijn het vrolijke liedjes.  Ze doen me trouwens denken aan onze fietsuitstapjes die we vroeger maakten naar de speeltuin in Reppel, de jukebox spuugde toen ook van die chansons uit.

Ziehier enkele liedjes (zonder tekst), wellicht staan ze in de foute TOP 100 maar dat kan Bono en mij niet deren :

'Nathalie' van Gilbert Bécaud

'Pour un flirt' van Michel Delpech

'Chanson pour l'Auvergnat' van Georges Brassens

 

De zomervakantie in Mazoires is speciaal! Verstand op nul en slechts bezig zijn met de alledaagse ditjes en datjes zonder al te veel te plannen en vooral niet, zoals thuis, de neiging hebben om ‘zinvol’ bezig te zijn en de dingen te combineren om zo efficiënt mogelijk alles gedaan te krijgen.  Dit is echt wel even aanpassen, maar na een tweetal dagen had ik het vakantiegevoel weer te pakken.  Het perfecte evenwicht tussen het sociale leven in Mazoires, het ontspannen door inspanning, het lui op mijn kont liggen en vooral niet teveel nadenken.

Mijn vakantie begon al goed met een feestje: de afscheidsviering van Mme Brandon.   Haar man is verleden jaar in de vakantie overleden en nu gaat ze bij haar broer wonen.  Ze is van origine van de Limousin. Na 36 jaar Auvergne vertrekt ze weer naar haar geboortestreek en haar familie.  Niet alleen is het een tof en zéér verstandig vrouwtje met wie ik graag te maken had (vooral als ze mij een ‘apéro’ aanbood) en van wie ik dus de afscheidviering niet wou missen, maar het was voor mij natuurlijk ook een opportuniteit om nieuwe mensen te leren kennen.  Nu weet ik dat Aubignat, Flay, Les Angles, Cuzol en Vèze ook tot het grondgebied van Mazoires behoren, ook uit deze gehuchten waren er mensen afgezakt om haar afscheid mee te maken.  Nu begrijp ik waarom internet beweert dat Mazoires een 100-tal inwoners telt. En voilà, ook met de burgemeester heb ik kennis gemaakt, wat een tegenvaller die Maurice, maar goed, veel keus hebben ze niet om een burgemeester te kiezen en iemand moet het tenslotte toch doen.  Mme Brandon had een ferme receptie laten aanrukken, dat moet gezegd, en het was gezellig.

afscheidsviering van mme Brandon in de salle polyvalente

 

Ziehier een verslag van de nieuwe wandelingen en uitstapjes die ik deed:

La chaux de Caure (uit Chamina: Lembron et Pays des Couzes)

Deze wandeling startte in Augnat en leidde langs Ardes en Apchat.  Het was een mooie wandeling van 12 km en duurde 3h30 maar er waren geen bijzonderheden te zien of te beleven.  Misschien ben ik al teveel gewend en voor Bono blijft het al helemaal gelijk waar we wandelen.

Le Plateau d’Ussel (uit Chamina: Lembron et Pays des Couzes)

Deze wandeling startte in Chassagne, was 6,5 km en duurde 2 uur.   Op deze korte wandeling werden we blaffend verwelkomd door een ‘Spot-imitatie’ en zijn kameraad, voor de niet-ingewijden: een dalmatiër en een straathond.   Ze dropen snel af toen ik met uitgestrekte arm luid ‘terug’ naar hun riep.  Ik betwijfel of ze wel Nederlands verstaan en ik ben er zeker van dat de échte Spot braaf thuis in Djoppenbeek zit bij Georgy en Marie-Jeanne.  Bono bougeerde niet toen we hen passeerden, hij was te druk bezig met zijn snuffelwerk.  Het was een korte maar zéér krachtige wandeling, geweldig mooie uitzichten van 360° op de Chaîne des Puys en op de Puy de Sancy.  In de Auvergne zijn er vaak meerdere horizonten te zien, op deze wandeling ook, ik ben er nog steeds niet op uitgekeken.     

 

 

Balade ‘l’Améthyste d’Auvergne’

Ik had deelgenomen aan een begeleide wandeling in Vernet-la-Varenne waarbij kennis gemaakt werd met de plaatselijke mineralen.  De andere deelnemers, waarvan vele gewapend met een houweel en beitel, waren al vergevorderd in kennis.  Mijn kennis van ‘stenen’ wàs ook ooit goed, zo’n slordige 20 jaar geleden, op geologie, en meer bepaald op de kennis van ‘stenen’, scoorde ik goed.  De geoloog van dienst had het o.a. over hoe de hardheid en de fracturatie van gesteenten het landschap bepalen.  Vroeger werden kleine wijzigingen in het landschap of in het reliëf ook gebruikt om percelen aan te duiden.  Destijds waren er in de omgeving van Vernet-la-Varenne mijnen waar amethist werd gewonnen voor de juweelindustrie van Clermont.  Interessant maar ietsje te moeilijk zo in het Frans, ik ben wel thuis gekomen met twee kleine amethisten, niet eens zelf gezocht, in mijn pollen geduwd gekregen van andere deelnemers.  Die vriendelijke Fransen toch.  

uitleg over perceelsafbakening door kleine wijzigingen in het reliëf

Le Puy de Sancy (uit Chamina: Volcans d’Auvergne)

Deze wandeling startte in Le Mont-Dore, was 7 km en duurt volgens het boekje, als je gewoon goed doorstapt 3u45.  Deze wandeling heb ik gemaakt met Sita, een logé van Lulu en Françoise, zij houdt ook van wandelen, dus dat kwam mij goed uit.  Puy de Sancy was gewoonweg weer erg indrukwekkend, het is de hoogste vulkaan van de Auvergne (1886 m) en trekt dan ook heel wat bezoekers. Je kan met een téléphérique tot op grote hoogte en dan kan je met een trap naar het hoogste punt.  Zoals zo velen hebben wij de hele tocht van de voet tot de top te voet afgelegd.  Omhoog was minder mooi, je had dan zicht op heel de infrastructuur van de téléphérique, de paden naar de top waren breed, ze worden ook wel eens ‘de boulevard’ genoemd omdat er veel volk op loopt.  Op de terugweg hebben we langs ‘le pas de l’âne’, oftewel ‘het ezelspad’, gelopen.   Dit pad was interessanter, minder bevolkt en enkel uitzicht op het prachtige landschap met daarin grillige vulkanische elementen.  Alvorens terug de auto te bereiken moesten we nog door de ‘Vallée de Courre’, prachtig!  We hebben er een daguitstap van gemaakt, gepicknickt en veel gestopt om foto’s te nemen en om ‘O’ en ‘Ah’ te roepen van verrukking over al die vergezichten.  De top van de Puy de Sancy was geweldig mooi, je had er een bijzonder uitzicht van 360 °.  De Puy de Sancy grenst aan één kant aan La Vallée de Chaudefour, die bezocht ik vorig jaar en is, net zoals La Vallée de Chaudefour, een beschermd natuurgebied.

Puy de Sancy: zoek de cabine van de telepherique

                                                                                                                                                                                                                       

de top is eindelijk in zicht
bewijs dat ik op de top was!
op de top
grillige vulkanische elementen
via het ezelspad terug naar beneden
terug via de vallee de courre
vallee de courre
vallee de courre
rotsbeklimmers

Mercoeur, Gorges et Site de Rentières (uit Chamina: Lembron et Pays des Couzes)

Deze wandeling startte in Ardes-Sur-Couze, is 10 km en men voorziet in het gidsje hiervoor 4u om deze afstand af te leggen, veel klimwerk dus.

Deze wandeling heb ik eveneens met Sita gemaakt.  Kort na ons vertrek zijn we van de wandelweg afgeweken om de overblijfselen van het kasteel Mercoeur te zoeken.  Deze overblijfselen noemt men ook wel eens ‘doigt de Mercoeur’, beneden in het dal is de overgebleven toren immers zichtbaar als een opgestoken vinger (zie grote foto).  Het kasteel dateert van de 12de  eeuw.  Ardes is destijds gesticht door de familie Mercoeur, ze hadden de bedoeling om de commerce en de artisanale activiteiten te ontwikkelen.  Na de ruïne gevonden te hebben zijn we ook weer op onze schreden terug gekeerd.  

le doight de mercoeur

Het was een mooie wandeling.  Bos, water, rotsen die baden in de zon, ideale plek dus voor slangen, en jawel we zijn er eentje tegen gekomen op ons pad.  Ik zag ze pas toen Bono er al voorbij was gelopen, effe schrik dus want als ik stilsta heeft Bono de neiging om naar mij terug te komen.  De ‘blijf’ oefening kwam dus goed van pas, Bono bleef zonder zich te verroeren mooi op zijn plek staan waar hij stond.  Sita gooide een steen naar de slang om het beest te laten verdwijnen, ik weet niet of dat een goed idee was, maar ze bleef gewoon stokstijf op het pad liggen, groen en geel, kop heel alert ietsje omhoog geheven, ze bougeerde niet.  Ik ben er dan langs door gegaan, mijn hoge bottines kwamen me goed uit. Sita met haar sandalen is er eveneens langs door geglipt, het beest bleef gewoon liggen met opgeheven kop. Blijkbaar doen ze niks zolang je er niet op trapt, ze vallen niet spontaan zelf aan.  Gelukkig zijn niet alle slangenbeten dodelijk maar toch let ik liever op.    Het was de eerste keer dat ik ermee geconfronteerd werd, maar ik wist wel dat er slangen zijn in de Auvergne.  Voortaan neem ik een wandelstok mee om trillingen op de grond te veroorzaken zodat de slangen tijdig gewaarschuwd worden van onze komst en ze kunnen vluchten, de Auvergnats doen dat zelf ook.

Sita, op weg naar de ruine ruine van kortbij
grote mierenhoop
voorbij rentieres

Op een andere wandeling, ‘s morgens in Mazoires zelf, heb ik nog een zwarte slang (vipère) gezien, ze lag er te zonnebaden op een steen langs het kerhof.  Toen ze er ’s avonds nog lag ben ik dichterbij gaan kijken en bleek dat iemand al een flinke toeker gegeven had op zijn/haar kop.  Zo gaat dat daar: ‘ la vie à la campagne’!  

Foire au Cheval in Brion

In het kleine dorpje Brion wordt er jaarlijks een concours gehouden van paarden.  Er vallen prijzen te winnen per ras en per leeftijdscategorie.  Brion telt ettelijke buronen, het zijn kleine huisjes, meestal geïsoleerd gelegen in het landschap, die destijds dienden om kaas in te maken, nu zijn ze in onbruik.  Brion heeft het slim bekeken, ze stelt deze als café/restaurant ingerichte buronen tegen een huurprijs ter beschikking aan een ieder die er iets in wil doen.   Op het moment van de foire werden ze uitgebaat door derden die er maaltijden in serveerden.

de eigenaar showt zijn paard aan de jury en het publiek
buron gevlochten staarten
eten in een buron

Vide Grenier et Brocante in Rentières

Deze brocante stelde niet zoveel voor, helaas.  Wel een mooi servies gezien, maar wat moet een mens er allemaal mee doen? Ik doe juist moeite om veel definitief op te ruimen.

brocante in rentieres

 

Route Vallée de l’Alagnon; Découverte en Pays d’Alagnon

In de Auvergne zijn er ook routes beschreven om met de auto te doen, ze worden ter plaatse ook goed bewegwijzerd.  Eén ervan is de ‘Route Vallée de l’Alagnon’, waarvan ik eens ergens een folder heb mee gesnapt, maar de route staat ook beschreven in de ‘Guide Vert Auvergne’ van Michelin.  Het is vooral de D909 die gevolgd moet worden, ze leidt door de vallei van de rivier Alagnon en loopt vaak dichtbij en parallel met de rivier.  Mooie uitzichten maar er vallen ook mooie dorpen te ontdekken op de route.  Ik heb ze gevolgd van noord naar zuid, te beginnen dus in Lemdes-sur-Alagnon.  Dit was niet direct de meest formidabele plaats waar ik al geweest ben, een klein dorp met een commercieel centrum weliswaar, te bezichtigen zijn er de ronde markthal en de kerk. 

ronde markthal Lemdes-sur-Alagnon kerk Lemdes-sur-Alagnon

Stroomopwaarts is er vervolgens Léotoing, een klein dorpje met een geweldig mooie ruïne van een kasteel (Château de Léotoing) en een romaanse kerk, de vroegere kasteelkapel, die helaas gesloten was bij mijn bezoek.   In een oud kapelleke (Chapelle des Lépreux) zijn panelen opgehangen met tekst over de geschiedenis en is er een maquette opgesteld van hoe het vroeger was in Léotoing.  Aangezien Léotoing hoog uittorent boven de vallei had ik van hieruit een prachtig uitzicht. Omgekeerd, als je in de buurt van Léotoing bent dan bepaalt de ruïne van het kasteel het gezichtsbeeld, heel knap! 

kasteel van Leotoing torent hoog uit boven de vallei

 

ruïnes kasteel Leotoing vroegere kasteelkapel
zicht op vallei van de Alagnon kapel met uitleg over Leotoing

Vervolgens op de route was er Blesle te bezichtigen, hier ben ik niet gestopt omdat ik er verleden jaar al een uitgebreid bezoek aan had gebracht met Ingrid (zie mei 2006).  Meest stroomopwaarts is er dan Massiac, het grootste dorp ( + 1.800 inwoners) met ook een flink commercieel centrum (niet gelijk Hasselt natuurlijk).  Massiac wordt zowat aan alle kanten omringd met basaltformaties en vormt eigenlijk de toegang tot de gorges de l’Alagnon.   De zgn. befaamde Romaanse kerk ‘Eglise St.-André’ was gesloten, er tegenover stond wel een mooi huis, deels uit hout, uit de 17de eeuw. 

huisje uit de 17de eeuw kerk van Massiac

 De bewegwijzering naar de archeologische site ‘St.-Victor’ heeft zijn doel gemist, ik heb de site niet gevonden, maar wat me des te meer heeft aangestaan is de ‘Site de la chapelle Ste-Madeleine’, ze torent hoog boven de vallei uit en is ongelooflijk mooi!  Je kan ze heel kort benaderen met de auto, het laatste stuk is te voet af te leggen.  Ze staat op een rots, slechts heel kort van de afgrond, gevaarlijk voor kinderen.  In de kapel zijn er heel mooie muurschildering.  Op de deur van de kerk hing een briefje met daarop in ballpoint de vraag om de deur terug te willen sluiten na bezoek.  Het is fijn wandelen op de site, ongelooflijk mooi uitzicht naar alle kanten.  Massiac is eveneens bekend om zijn macarons, heel iets anders dan dat wij verstaan onder macarons, ze zijn klein, heel zacht en bijzonder lekker van smaak, ik heb er dan ook flink wat gekocht!  Kort in de buurt is er ook nog de ruïne van het kasteel van Aurouze, deze heb ik alleen gezien vanuit de auto, als Linda of Ingrid nog eens meegaan zal ik zeker voorstellen om hier te komen wandelen.  Het totale autoparcours is zo’n 30 km, een daguitstap waard!

Chapelle Ste-Madeleine, geheel rechts op de basaltzuil

 

chapelle ste-madeleine chapelle ste-madeleine

 

Brioude

Aanleiding om Brioude te bezoeken was de ‘Brocante’ die er werd gehouden in de straten en pleinen van Brioude, samen met de gewone wekelijkse markt.  Brioude is een ‘grotere’ stad (7.200 inwoners) op het platteland, maar heel overzichtelijk en niet groot genoeg om in verloren te lopen.  De standenhouders op de brocante kennen wel degelijk hun prijs, toch heeft me dat niet belet om mijn ‘collectie’ emaillen koffiepotten uit te breiden met een mooi bruin exemplaar, alsook met een blauwe chocolatière, een pot met een steel om chocolademelk in te maken. 

brocante place st.-julien

De eigenlijke culturele trekpleister van Brioude is de Basilique St-Julien, één van de grootste romaanse kerken van de Auvergne met vele mooie muurschilderingen, mooie vloer in stenen mozaïek.  De basiliek is gebouwd uit stenen met verschillende kleuren, erg mooi.  Vlak naast de basiliek is er de ‘Place St.-Julien’ heel gezellig.  

basilique st-julien, gebouwd uit verschillende kleuren stenen basilique st-julien, gebouwd uit verschillende soorten stenen
basilique st-julien basilique st-julien, kleurrijke schilderingen
basilique st-julien, kleurrijke plafondschildering basilique st-julien, stenen mozaiek op de grond

Doorheen de stad is een wandeling uitgestippeld langs mooie oude huizen ‘Le circuit des maisons canoniales’, wat dat juist wil zeggen weet ik niet, maar het mooiste huisje vond ik ‘la maison de mandrin’ uit de 15de eeuw.

maison de mandrin

Ik heb me laten vertellen dat vroeger veel zalmvissers Brioude aandeden omwille van de nabije stuw in de Allier die garant stond voor een goede vangst.  Heden ten dagen is dat anders, milieuvervuiling zal hier wel zijn rol in spelen.  Verder is er nog een ‘Maison du Saumon et de la Rivière’ waar een groot aquarium opgesteld staat dat het milieu van de rivier Allier nabootst en waar vele zoetwatervissen te zien zijn. 

 

Pellerinage te Roche-Charles – La Mayrand

Op 15 augustus heb ik deelgenomen aan een ‘pelgrimstocht’ in Roche-Charles – La Mayrand. Eigenlijk was dat best geweldig.  Op het grondgebied van Roche-Charles is er een prachtig kapelletje, ‘la Chapelle de Roche-Charles’, daterend uit de 12de eeuw.  Nadat ik de auto had achtergelaten moest ik nog enkele km’s stappen tussen de velden om uiteindelijk een open plek in het bos te bereiken waar een mis werd gehouden ter ere van Maria.  Het Mariabeeld uit het kapelletje was in het bos opgesteld op een draagberrie naast het stenen altaar dat daar blijkbaar permanent staat.  Een orkestje en 3 (drie!) geestelijken verzorgden de dienst voor zo’n 150-tal aanwezigen.  Na de mis werd het Mariabeeld op de draagberrie terug naar de kapel gedragen, met de stoet aanwezigen erachter aan.  Het kapelletje ligt op een rots, vlak aan de afgrond, en er rond was een oud kerkhof (graven daterend van 1800), heel authentiek en sfeervol!

in het middenn van de foto: kapel te midden van de velden

 

kapel en zeer oud kerkhof

 

soort van 'statie', zo waren er veel rond het kerkhof

 

Brocante in Saint-Gervazy

Zoals op zovele plaatsen werd ook in Saint-Gervazy (250 inwoners) een brocante georganiseerd, een redelijk grote.  Het kasteel van Saint-Gervazy en de mooi gerestaureerde stenen huizen van rijke (?) wijnboeren vormden een prachtig decor.  De kerk is ook een bezoek waard, mooie muurschilderingen en ook hier een zwarte madonna met kind (dit beeld komt veel voor in de Auvergne, ik moet er toch eens moeite voor doen om er meer informatie rond te vinden).  Er was echter niets wat mij tot een aankoop kon verleiden.

 

kerk saint gervazy zwarte madonna in de kerk
muurschildering kerk

Fête du pain in Reyrol

Ook dit jaar ben ik weer naar het ‘fête du pain’ geweest, lekker gegeten en goed geamuseerd op z’n ‘Auvergnats’.

 

En voor de rest hou ik ook nog van (ga met de muis op de foto staan voor uitleg):

uitgenodigd worden om te eten bij Françoise en Lulu petanquen in de mist
volk over de vloer krijgen voor mijn verjaardagsfeestje nog volk over de vloer om mijn verjaardag te helpen vieren
nog volk om verjaardagstaart te eten uitgenodigd worden bij de Nederlandse buren en hun familie voor een aperitief
volk uitnodigen om te komen aperitieven, ook als het slecht weer is buiten en van den deze hou ik nog het meeste
 

en Bono houdt nog van:

waar is die ring nu? aha daar is die ring hebbes!

Voilà beste lezers, ik denk dat ik ondertussen weet wie mijn trouwe lezers zijn, bedankt om mijn website te bezoeken en ik hoop dat jullie allen ook een mooie zomervakantie hebben gehad!

1 september 2007, Bonoman en Ann

Vorige Start Volgende