Pasen 2008
Start Streekinformatie Zomer 2005 November 2005 Pasen 2006 Mei 2006 Zomer 2006 November 2006 Pasen 2007 Mei 2007 Zomer 2007 November 2007 Kerst 2007 Pasen 2008 Mei 2008 Zomer 2008 Pasen 2009 Zomer 2009 2010 2011 Contact en links Zoeken op deze website

Elections

Verkiezingen 2008. De kantonale en gemeentelijke verkiezingen in Frankrijk vielen op door … hun afwezigheid.  Weinig borden of andere reclame ontsierden het straatbeeld, geen verkiezingspropaganda in mijn brievenbus.  Het enige wat ons deed denken aan de verkiezingen waren enkele affiches op het gemeentelijk aanplakbord.  Onze Maurice, aftredend burgemeester, is niet meer herverkozen, tja, ik zou ook niet op hem gestemd hebben.

Voor wie het mocht interesseren (Frank en Lydeke?): Mazoires en zijn bijhorende gehuchten/gemeenten tellen 109 inwoners, maar er waren er 122 ingeschrevenen die in aanmerking komen om hun stem uit te brengen in Mazoires.  Mensen die een tweede huis hebben in Frankrijk (veel mensen hebben 'ergens' nog een ouderlijk huis) kunnen ofwel hun stem uitbrengen in de gemeente waar ze gedomicilieerd zijn, ofwel in de gemeente waar ze het tweede huis hebben.  Van zodra dat men ergens de 'tax d’habitation' betaalt kan men zich laten inschrijven om te stemmen.  Zo komt het dat mijn overbuurman, Jean François Gouezec, wonende in Clermont-Ferrand, verkozen is als burgemeester.  De 122 ingeschrevenen mochten 11 vertegenwoordigers kiezen (=10%!), slechts 13 personen zijn niet gaan stemmen dus er is een vrij grote interesse voor politiek.   De verkozenen kiezen onder hun dan de burgemeester.  In ons geval dhr. Gouezec  die de lijst ‘Continuité et avenir ‘ aanvoerde.  Onder de 11 verkozen zijn er toch al een aantal die ik ken, zelfs met de nieuwe burgemeester en zijn vrouw heb ik al praatjes gemaakt, gemakkelijk, politiek is politiek en je weet nooit waar dat nog goed voor is om een politicus te kennen.   Voilà, ik ben benieuwd wat ze zoal gaan verwezenlijken, het zijn tenslotte ook mijn centen.  En over een aantal jaren, bij de volgende gemeentelijke verkiezing, mag ik, als tax betaler, ook stemmen, is dat niks!  Mijn ambitie stijgt ten top!

aanplakbord in Mazoires

 Het Weer: Storm, sneeuw en zonneschijn

Het weer is natuurlijk voor een groot stuk bepalend welke activiteiten je kan doen tijdens een vakantie in de Auvergne.  Vervelen hoeft er echter nooit bij te zijn.  De beelden op tv van een vernietigende storm in Bretagne deden ons terug deinzen voor een activiteit buiten, want de storm liet zich de eerste twee dagen ook in de Auvergne voelen.  Niet getreurd, door de storm konden we evenwel niet langlaufen in Parrot (wat ik graag eens gedaan zou hebben) maar hebben we een autorit gemaakt rond Massiac en gewandeld in de sneeuw rond Mazoires. 

op sommige plaatsen lag de sneeuw dik gure wind!
actie: sneeuwballen gooien en vangen diepe afdrukken, er lag toch veel sneeuw

Sneeuw, het maakt Bono zo gek als een zotte mus en zo content als we erdoor wandelen.  Later was de sneeuw in Parrot snel gesmolten door de warme temperaturen en viel er helemaal niet meer te langlaufen. Na storm en sneeuw was er zonneschijn, ideaal voor een grote wandeling. Op de Puy de Sancy, op grotere hoogtes dan Parrot, bleef de sneeuw wel nog goed liggen, onze gereserveerde hondensledetocht op het einde van de week kwam dus geenszins in gevaar.

Patrimoine 1, circuit Auto, uit ‘Le Pays de Massiac’, een boekje van Chamina dat talrijke autocircuits beschrijft rond Massiac.  Circuit ‘Patrimoine 1’ was 35 km en startte in Massiac om verder te leiden naar de dorpjes ‘La Chapelle-Laurent’(hier komt de Tour de France in juli voorbij) , ‘Saint-Poncy’, ‘Saint-Mary-le-Plain’ en ‘Bonnac’.  Deze dorpjes zijn gelegen op een hoog plateau, met aan de horizon windmolens en Romaanse kerkjes.  Een mooie route.  Eigenlijk hou ik meer van wandelen dan van autorijden maar het was die namiddag nogal stormachtig dus dat was een perfecte uitstap.  In de Auvergne is veel te beleven, mooi weer of niet!  In Massiac zelf hebben we nog la chapelle de Sainte-Madeleine bezocht, macaronskes gekocht én hebben we kennis gemaakt met Margriet, een sympathieke dame afkomstig uit West-Vlaanderen. Margriet woont reeds meer dan 20 jaar in de Auvergne en werkt in het toeristisch bureau van Massiac, haar hart gaat uit, dat meen ik toch begrepen te hebben, naar het maken van aquarellen. Om jaloers op te zijn…

 

windmolens op het plateau
oude windmolen

Vodable et Colamine

Deze wandeling staat beschreven in ‘Lembron et Pays des Couzes’ van Chamina, is 11 km en duurt volgens het gidsje 3u15.  Wij hebben er langer over gedaan omdat we de dorpjes waar we langskwamen ook bekeken hebben en we op ons gemak gepicknickt hebben tussen de velden. De wandeling start in Mareugheol en gaat langs Antoingt, Vodable, Colamine en Longchamp, mooie dorpjes met ruïnes van vroegere forten.  We hadden erg mooi weer tijdens deze wandeling.  (klik op de foto voor de bijhorende fotoalbum)

La Bourboule

La Bourboule (zo'n 60 km van Mazoires) is net zoals Saint-Nectaire een kuuroord met helende waters.  Het kuurwezen viert er nog steeds hoogtij!  Majestueuze gebouwen uit de 19de eeuw (rond 1820) temidden van een besneeuwd berglandschap (Puy de Sancy), frisse lucht (astmapatiënten!) en zon (zonnebril nodig!), wat wil je nog meer? De Dordogne, die niet veel verder op de noordflank van de Puy de Sancy ontspringt, stroomt vlot door La Bourboule om daarna nog zo’n 490 km af te leggen door Frankrijk. Het is een stad om door te kuieren, te terrassen en op het gemak iets te eten.  (klik op de foto voor de bijhorende fotoalbum)

zicht op centrum La Bourboule

We hebben die dag ook nog de centra van Egliseneuve-d’Entraigues (tegenvaller want erg ‘doods’ en ‘grijs’), Picherande en la Tour d’Auvergne doorwandeld.

Chiens de traîneaux

Chastreix-Sancy (1400 m hoogt, ongeveer 50 km van Mazoires), bij Puy de Sancy, alwaar een meute huilende poolhonden (chiens nordique) ons verwelkomden voor een sledetocht in de sneeuw! Organisator: Randogs. In de ‘yourte’, een soort tent, kregen we eerst tekst en uitleg over de poolhonden, de verschillende rassen (waar ik er maar 2 van ken: de Husky en de Samojeed omdat we er zo een paar op onze hondenschool hebben), hun levenswijze enzovoort.  Tegen 17 u was het zover: iedereen kreeg een slee en de honden werden voorgespannen, 4 honden per slede.   Amai dat waren echte vechtersbaasjes, naar elkaar bijten en lelijk doen, ze waren nogal opgefokt omdat ze wisten dat ze voorgespannen werden, en werken doen ze graag.  Als we geweten hadden hoe zwaar het was om een tocht met sledehonden te maken dan hadden we ons misschien bedacht.  Het was niet zo dat we fijn in een karretje konden gaan zitten, je moest je voeten op twee smalle latten zetten, je vasthouden aan een ‘bar’ en om te remmen moest je een voet opheffen om de ‘rem’ in de sneeuw te drukken.  Moeilijk hoor om op oneffen terrein, waar je met een behoorlijke snelheid over raast (30 km/uur), een been op te heffen en toch je evenwicht te behouden.  Ik ben dan ook een paar keer gevallen.  Als je viel moest je opletten of die dieren trokken je gewoon verder door de sneeuw met kar en al, gelukkig waren we wel vastgemaakt aan de slee zodat die niet zonder ons kon vertrekken.  Als het dan bergop ging moest je ‘meesteppen’ anders viel de slee stil.  Dat gebeurde regelmatig, van zodra de slee maar langzaam meer ging nam ook de interesse van de honden af, ze begonnen te snuffelen, hun behoeften te doen (kunt ge u voorstellen dat er zo eentje op zijn/haar dooie gemak gaat neerhurken voor uw slee en dit met of zonder uw goedkeuren?) , het voorttrekken van de slee was op dat moment dan wel het laatste waar ze aan dachten.  Raar, dan moest je snel beginnen steppen en ‘ok’ roepen, ze herpakten zich dan en klaar met kakken of niet, als de plicht roept werd de rug terug gerecht!

De tocht op zich was fantastisch, enkele dagen eerder was er nog verse sneeuw gevallen zodat er een mooi quasi ongerept sneeuwlandschap was in het Sancy gebergte, de zon schitterde aan de hemel en daar reden we dan door met onze slede.  Naar het einde van de tocht toe, tegen 19 uur, stond de zon al een stuk lager aan de horizon en verspreidde een warme gloed over het mooie berglandschap.  Foto’s heb ik tijdens de tocht niet kunnen maken, we waren met een groep van 9 en het was ‘hard werken’, geen handen vrij om op het gemak het fototoestel boven te halen.  De organisatie van de tocht was perfect, één persoon ging met een slee voorop, de groep volgde en twee personen volgden op een sneeuwscooter om aan de groep bijstand te verlenen indien nodig.  Op het einde van de tocht was ik zo rood als een pioen van de geleverde inspanning!  Misschien is het ook wel vermoeiend door de ijlere lucht die er in Chastreix-Sancy (1420 m) is.  Dit is echt een aanrader voor eventuele liefhebbers, reservatie is wel vereist!  Via Google vind je ook nog andere organisatoren van hondensledetochten.

De in Canada wonende nonkel van Mark W. beweert dat de uitdrukking ‘alle hondsgezeik’ zijn oorsprong vindt in de sledehondensport!  Hij baseert zijn redenering op het feit dat in Canada, waar deze sport veel wordt beoefend, de pistes die de honden volgen op het einde van het seizoen helemaal geel zijn van de urine.  Op basis van onze ervaring ter zake kan ik deze zienswijze echter niet delen, geen gele pistes, bovendien hielden de honden bij ons geen halte om hun blaas te ledigen, ze gingen er echter wel eens goed bij zitten om hun ‘gevoeg’ te doen.  De uitdrukking ‘alle hondsgezeik’ zou dan eerder ‘alle hondsgekak’ moeten zijn. 

(klik op de foto voor de fotoalbum)

Chastreix-Sancy

 Op de terugweg, dichtbij Mazoires, meenden we nog een das te hebben gezien die zich snel uit de voeten maakte.

Le Tour de France 2008

Binnenkort begint de Tour de France weer.  Dit jaar worden er twee ritten (etappe 6 en 7) voorzien in de Auvergne, slechts op een dertigtal km van Mazoires!  Achteraan zet ik een link naar de website van de Tour.

Aan allen onze groet, bedankt om deze website te bezoeken en tot de volgende keer! 

Bono en Ann, 24.03.08

 

deze regenboog zagen we met de twee uiteinden op de grond, boven Mazoires
 

Vorige Start Volgende